 |
 |
|
| |
Op 14 juni hebben we Moeders moeten laten inslapen wegens nierfalen. Moeders was mijn favoriete poes. Ze lag altijd bij mij en ik mis haar. Als ik ging lezen kwam ze op mijn boek lliggen. Als ik ging computeren, typte ze met haar pootjes altijd een paar extra letters op het scherm. Als ik verdriet had of pijn kwam ze me troosten. Ze kwam elke dag kroelen en als ik opstond, wachtte ze gewoon tot ik weer terug kwam. Twee weken naar dato ben ik nog steeds niet gewend. Mijn schoot is koud als ik op de bank zit.
Ik neem even een break.
Eerst lekker op vakantie en even aan de andere website werken.
Zo af en toe zal ik iets plaatsen, maar de komende tijd doe ik het even rustig aan op mijn weblog.
Gisteren en vandaag genoten van een heerlijk glas rosé in de tuin met op de achtergrond een schitterende zon. Wat wenst een mens nog meer?
Liefde
Liefde is elkaar vertrouwen,
samen een gelukkig leven op bouwen
Houden van is meer dan alleen een gevoel
het is namelijk een heleboel.
Houden van is voor elkaar zorgen,
niet alleen vandaag,
maar ook morgen.
Elkaar steunen
bij verdriet en pijn.
Elkaar troosten
is dan fijn.
liefde is samen wandelen,
hand in hand,
door het voor ons nog onbekende land.
Je moet soms over bergen en dalen,
maar door de liefde,
zullen we niet verdwalen
geschreven door: shauni lesire
Het is gelukt, ik ben eindelijk gestopt! 
Een uurtje korter slapen.
Een uurtje korter dromen.
Zondag merk ik er weinig van.
Maandag kom ik mijn bed niet uit.
Maandagavond, heb ik nog steeds een maandagochtend gevoel.
Ik ga naar bed.
Morgen nog even pret.
Maandag wordt pet.
Veel mensen “ook ik” klagen over de jeugd van tegenwoordig. Zo lijkt elke generatie asocialer te worden. Vandaag kwam ik erachter dat, dit niet alleen geldt voor jongere, maar ook voor oudere.
Chris en ik gingen vandaag lekker winkelen in de beste binnenstad van Nederland, Bergen op Zoom. Toen we onze auto gingen parkeren zag ik een oudere man (geen zwerver) die een plasje deed tegen de muur van het station. Nog geen 20 meter verwijderd van de openbare toiletten op het station.
We keken elkaar aan en vervolgde onze weg naar de binnenstad. Op weg naar de stad liep een oudere man ons tegemoet. Hij snoot zijn neus en liet de klodders direct vanuit zijn neus op de openbare weg vallen. Gadverdamme. Ik was gechoqueerd.
Wij zijn verder gaan winkelen en hebben ons heel beschaafd gedragen. Maar vanaf vandaag kijk ik niet meer alleen kritisch naar de jongere onder ons, maar kijk ik vooral een stuk kritischer naar de ouderen.
Sinds twee dagen ben ik tante! Moeder, vader en dochter maken het goed. Hij Zij heet Famke. Ze is precies op de uitgerekende dag geboren.
Ik ben donderdag toen mijn zusje belde, snel naar huis gegaan om mijn auto te halen en ben ’s avonds met mijn ouders bij het kleine wondertje gaan kijken. Het is echt een schatje! Ik weet het dat zijn alle baby’s, maar Famke is echt een hele mooi meid. Oké hier spreekt wel een hele trotse tante, het is maar dat je het weet.
Mijn voorspelling klopte ook niet, nu maar hopen dat de tweede wel uitkomt. 
Vroeger toen ik een klein meisje was, leerde ik dat je geen spullen moest laten slingeren. Als je dat wel doet, raak je dingen kwijt of struikelt er iemand over.
Mijn vriend heeft geleerd, goed voor zich uit te kijken, want mensen laten weleens wat slingeren. Als je niet goed uitkijkt, struikel je erover.
Zet deze twee mensen in één huis! Je raadt het al, dat werkt niet zo. Maar stel dat één iemand allebei doet, geen dingen laten slingeren en goed voor zich uitkijken. Klinkt ideaal, maar ik vrees dat we allebei gek worden met zo iemand om ons heen.
Laat mij maar lekker lomp zijn en Chris de georganiseerde slingeraar zijn, dat klinkt een stuk beter.
Een jonge soldaat stapt op maandagmorgen in de trein. Hij gooit zijn tas op de bank voor hem en zijn rugzak op de stoel naast hem. In Bergen op zoom stapt een vrouw in, zij zoekt de een lege bank en begint aan haar ontbijt.
Aangekomen op Roosendaal roept de conducteur: “Doordat de treinen niet te koppelen zijn, dient u over te stappen naar het voorste treinstel. Deze trein blijft in Roosendaal.”
De vrouw staat op en loopt in volle pas naar het voorste treinstel. Ze stapt in en probeert één zitplaats te bemachtigen. Ze ziet een jonge soldaat zitten met zijn tas op de bank. “Kan je die tas weghalen zodat ik hier kan zitten?” De jongen schuift zijn tas op de grond. De vrouw gaat zitten, schuift haar voeten onder de tas en pakt een boek.
Een man op middelbare leeftijd komt binnen. “Haal die rugzak weg, zitplaatsen zijn voor mensen en niet voor bagage”Als de man wilt gaan zitten, bemerkt hij dat hij zijn benen niet kwijt kan. Hij pakt de tas, schuift hem in de bagageruimte tussen de rugleuningen en zegt “Zo, die tas staat waar die hoort” De jonge soldaat zegt niets, wendt geïrriteerd zijn hoofd af en luistert naar zijn Mp3-speler.
Dan gaat de telefoon van de jonge soldaat. Zijn maat belt.
“Waar ben jij?”
“. . .”
“Ik weet niet waar ik ben, ergens vlak na Roosendaal”
“. . .”
“Nee, dan ben ik er nog niet”
“. . .”
“Ik zie je wel in Amsterdam”
“. . .”
“Ok?”
“. . .”
Bij Dordrecht stapt er nog een man op middelbare leeftijd in. Hij ploft neer naast de vrouw, slaat zijn antieke laptop open en begint druk te werken. De trein begint te rijden. De man tikt de soldaat op zijn knie. “Kan die muziek wat zachter? Het is niet mijn smaak van muziek.” De jongen kruipt in elkaar en zet zijn muziek zachter.
Grappig testje ;-)
internet | 2008
|
03 Maart 2008 | 23:19:35
Ik wil er zo graag vanaf, maar het lukt niet zo goed vandaar uit de oude doos:
Roken is het een rare gewoonte. Het is een soort vriendje. Ik sta er mee op en ga ermee naar bed. Ja, ik ben het type dat bij het opstaan meteen een sigaretje op steekt. We hebben samen een heleboel rituelen. Om te beginnen het gezellige samen zijn na het eten. Samen op weg naar de bus, tijdens het reizen worden we gedwongen gescheiden. De overheid meent zich namelijk sinds lange tijd te kunnen mengen in onze relatie. Mijn vriendje Sigaret, wordt vreselijk gediscrimineerd. In de trein, in openbare gebouwen, zelfs mijn werkplek is verboden terrein voor mijn vriendje. Er is zelfs sprake van een wet om ons te scheiden als we gezellig gaan stappen in de kroeg.
Toch hebben we het heel gezellig samen. Sigaret deelt mijn meest intieme momenten. Als ik verdrietig ben troost hij me en als ik vrolijk ben doet hij gezellig mee. Na een nacht vol passie zorgt mijn vriendje Sigaret voor een welkome afsluiting. We zijn zo goed als 20 jaar onafscheidelijk. Ik ken weinige vrienden die mij zolang trouw zijn.
Helaas gaan we afscheid nemen. Mijn vriendje blijkt namelijk vreselijk manipulatief te zijn. Ik ben zo afhankelijk van mijn vriendje, dat ik zenuwachtig word als hij niet in de buurt is. ’s Nachts op de fiets stap om mijn vriendje te halen. Als we te lang gescheiden zijn, wordt ik gek. Ik wil af van die afhankelijkheid en de letterlijk prijs die ik ervoor betaal. We hebben nog ?? dagen en dan . . . dan gaan onze wegen scheiden.
’s Morgens lig ik regelmatig te slapen in de trein. Zo ook vandaag. Ik werd ter hoogte van Dordrecht wakker van een ronkend geluid. Op de bank naast mij lag een man net als ik te slapen. Deze man snurkte erg hard.
Ineens kreeg ik een benauwd gevoel. ’s Nachts in bed, praat, snurk, kwijl en knars ik. Zou ik dat ook in de trein doen? Of nog erger leg ik onbewust mijn hoofd op iemand zijn schouder. De enige die mij wel eens wakker gemaakt heeft, is de conducteur om mijn plaatsbewijs te controleren.
Opvallend is wel dat ik met enige regelmaat wakker wordt in een lege coupé. Zou iedereen weggelopen zijn vanwege mijn gepraat, gesnurk, gekwijl en/of geknars?
Soms zie ik, als ik wakker word, iedereen mij aankijken met een verdacht grote glimlach. Ik was altijd in de veronderstelling dat mensen gewoon blij waren, maar zo langzamerhand vraag ik me af ik niet het entertainment moment van de dag was met mijn gepraat, gesnurk, gekwijl en/of geknars.
Ik geloof dat ik maar weer een goed boek meeneem in het vervolg. Dan kan ik zelf genieten van het entertainment moment dat andere slapende passagiers mij brengen.
Vier jongens zitten in de trein. Ik schat dat ze een jaar of dertien, misschien wel veertien zijn. Ongegeneerd zitten ze te praten over hun masturbatie gedrag. Ik en enkele medereizigers zitten stil met rode oortjes mee te luisteren.
A: “Hoe vaak trek jij je af? Ik bijna elke dag en jij.”
B: “Ik ook, dat doet toch iedereen?”
Waarop C en D ook iets onverstaanbaars mompelen.
A: “Weet je dat vrouwen ook kunnen klaarkomen?”
B: “Ja, vrouwen kunnen zelfs sperma spuiten!”
Dit was het moment, dat ik en enkele medepassagiers, ons lachen niet meer helemaal voor ons konden houden. Ik dacht dat ik niet meer bij kwam. Helaas stapte ze daarna gelijk uit bij Rotterdam CS.
Sinds deze week is Dancing Queen op televisie, een soort Idols voor dansers. Nu heb ik veel meer met dansen dan met zingen, dus vrijdagavond zat ik voor de buis. Ik heb me suf gelachen. Sommige mensen dachten dat er een Drag queen gezocht werd of dachten dat Idols onder een nieuwe naam verder was gegaan. Sommige mensen dachten dat als ze een beetje leuk konden bewegen zoals in de discotheek ze de nieuwe Dancing Queen konden worden. Tapdansen, stijldansen, paaldansen aerobics en salsadansen waren ook een garantie op geen plek in de volgende ronde.
Ik heb vroeger veel danslessen gehad. Van klassiek ballet tot moderne dans, van dansexpressie tot stijldansen etc. Ik kan zeggen dat ik een behoorlijke basis heb. Ik vind dansen heerlijk. Ik zou zo mee kunnen doen aan Dancing Queen. Feit is alleen dat mijn lijf niet meer is wat het ooit geweest is. Ik vrees dat ik er in de eerste ronde uitlig, vanwege een overschot aan welzijnsvet.
Toch kriebelt het weer. Misschien moet ik de lat iets minder hoog leggen. Dancing Queen is wat hoog gegrepen. Laat ik eens beginnen bij de lokale dansschool of een cursus Nia ( http://www.niawilma.nl/). Kan ik een beetje mijn energie kwijt en het is ook nog goed voor mijn lijn. Misschien word ik wel de nieuwe Dancing Queen van Zeeland
Sinds ik in Poortvliet woon, zit manlief regelmatig in Milaan bij zijn grote liefde. Nee, Chris heeft geen bijvrouw of minnares, zijn grote liefde is werk. Eerst was het eens in de twee weken, de laatste tijd één keer in de week en komende week praktisch de hele week.
Collega’ en vrienden hebben met mij te doen. Josée helemaal alleen in het Zeeuwse buitenland, verstoten van de ”beschaafde” buitenwereld.
Ik vind het stiekem wel lekker. Ik ga weer eens bij vrienden langs, zie mijn ouders eens, omdat ik daarna dan lekker crash. Ik kan lekker vis eten of de hele avond mijn dvdtjes kijken en onbeperkt Wii-en.
Ik hoor menig persoon nu denken, dat kan je toch ook als Chris er is? Klopt, maar toch hou je meer rekening met elkaar. Ik ga niet zes uur Wii-en , terwijl hij naast me op de bank zit (voelt een beetje asociaal) Vis eet ik ook niet vaak, want dan moet ik voor hem nog een pizza of iets dergelijks opwarmen. Kortom als Chris weg is kan ik dingen doen zonder maat te houden.
Nu is het maar goed dat hij geen weken weg is, want anders zouden mijn werk en privéleven erg te lijden hebben van al mijn uitspattingen. Dus tegen de tijd dat Chris weer terug is, staat alles weer netjes op zijn plaats.
Ergens voel ik me weer kind dan. Vroeger als mijn ouders gingen bridgen op vrijdagavond, ging de stereo op tien. Het is een wonder dat de buren daar nooit over geklaagd hebben. Of keek ik stiekem die film voor 16+ . Als ik de auto dan hoorde aankomen, snel de tv uit en net doen of je slaapt. Vraag me weleens af of mijn ouders nou wel eens door hadden dat de tv nog warm was.
Gelukkig hoeft bij Chris niks stiekem, maar vaak met Chris en heel af en toe zonder Chris voelt heel erg goed.
Het stormt buiten. Dit weekend hebben we een burgerlijk weekend. Naar de Gall & Gall dan een cadeautje halen bij Bart Smit voor R, kleren halen bij de stomerij en boodschapjes doen. Daarna even thee en koffie drinken en dan aan de maandelijkse administratie. Tussendoor een paar wasjes en ’s avonds eten en daarna voor de buis hangen.
Morgen rustig aan, ’s middags naar de verjaardag van R en ’s avonds bereiden we ons weer voor op de werkweek. Het weekend lijkt voorbij te schieten en dan heb ik niet eens iets schoongemaakt. De tijd gaat snel niet alleen dit weekend, maar naarmate ik ouder word lijken ook de jaren korter te duren.
Begin jaren tachtig, ik was ongeveer elf, moesten we op school een opstel schrijven over het jaar 2000. Hoe zou je leven er in 2000 uit zien. Menig klasgenoot waande zich in een tijdperk van vliegende schotels en steden in de ruimte, maar ik dacht veel realistischer te zijn. Ik zou getrouwd zijn, kinderen hebben en huisvrouw zijn.
Tijden veranderen. Anno 2000 woonde ik niet eens samen en een kind heb ik ook nog niet gebaard. Huisvrouw? Ik ben een hardwerkende vrouw. Ooit heb ik en al mijn vrouwelijke leeftijdsgenoten met mij een brief ontvangen van het ministerie. “Een verstandige meid is op haar toekomst voorbereid”. Niet afhankelijk zijn van een man dus. Dat heb ik netjes gedaan.
Nu anno 2008, woon ik net een paar maandjes samen, nog steeds niet getrouwd, geen kinderen, hoe realistisch was ik eigenlijk begin jaren tachtig?
“Time flies when you having fun”
Van de week zag ik dat “De Vliegeraar” verfilmd is. Ik vond het een heel mooi boek en eigenlijk wil ik naar de film gaan.
Nu zitten er een aantal nare scènes in het boek, die waarschijnlijk ook verfilmd zijn.
Eigenlijk durf ik niet zo goed. Bang dat er een noodkreet uit mijn keel ontsnapt als ik in de bioscoop zit.
Een kleine twintig jaar geleden, ging ik met vrienden naar de film, Total Recall als ik me niet vergis. Echt boeiend vond ik de film niet, want al snel dommelde ik lekker weg. Op een bepaald moment opende ik mijn ogen en zag hoe iemand een mes tussen zijn ribben kreeg. Op dat moment slaakte ik een noodkreet in een bomvolle bioscoop. Ik schaamde me rot.
Dit wil ik niet nog eens meemaken, maar het geduld om op de DVD te wachten, heb ik ook niet. Nu maar kijken of ik iemand zover krijg om met mij mee te gaan. Waarschijnlijk iemand die deze blog niet leest.
Mijn voorspellingen voor 2008
persoonlijk | 2008
|
05 Januari 2008 | 13:03:31
Op de radio worden op dit moment allerlei voorspellingen gedaan voor 2008. Hieronder tref je een kleine greep uit wat ik heb weten te onthouden:
- Cohen treedt vervroegd af als burgemeester.
- Hillary Clinton wordt de nieuwe president van Amerika
- Er komt een onverwachte wending in het oplossen van de Madeleine McCann-zaak.
Maar wat zijn de voorspellingen van mijn eigen leventje:
- Josée wordt tante van een neefje
- Josée gaat naar Aruba
Nu zul je denken zo kan ik ook voorspellingen doen. Toch zit er aan de verschillende voorspellingen een voorspellende waarde.
Zo is mijn kleine zusje al ruim een half jaar zwanger. Ze weten alleen nog niet wat het wordt. Ik ben er samen met mijn moeder van overtuigd dat het een jongen wordt. De kans dat het een meisje wordt, blijft natuurlijk 50%. Dus deze voorspelling kan ik fout hebben.
Op dit moment zitten we met onze neus in de reisgidsen en op internet driftig te zoeken naar een leuke vakantie in Aruba. Zoals intimi weten gaan we elk jaar twee keer naar Turkije, we lijken een beetje van ons geloof af te vallen. Dus of we inderdaad echt naar Aruba gaan blijft de vraag.
Wat het jaar verder brengt, weet ik nog niet. Ik heb één goed voornemen voor 2008. Ik ga het hele jaar en de jaren erna genieten.
Wat zijn jouw voorspellingen en goede voornemens?
|
|
|
|
|
